Ο βηματισμός είναι απλός.
Πηγαίνεις να δεις μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διαφημίστηκε ως διαφορετική από τις άλλες. Δεν είσαι σίγουρος αλλά δίνεις ψήφο εμπιστοσύνης αφού στην καρέκλα κάθεται ο Καναδός του «Prisoners» που αγάπησες τόσο. Ο οποίος μετά έκανε το «Sicario». Που ήταν ένα κάποιο πρόβλημα. Είναι βράδυ όμως και είχες μια δύσκολη μέρα. Και θέλεις να χωθείς σε μια σκοτεινή αίθουσα και να εξαφανιστείς. Και το κάνεις!

Αυτός ο ψίθυρος της άρθρωσης, αυτή η φωνή, αυτά τα μάτια που θα σε στοιχειώνουν για μέρες. Και για βδομάδες.  Μπορεί και περισσότερο!

Στα πρώτα δύο λεπτά και μετά από μια ανέλπιστη έκρηξη συναισθημάτων και εικόνας σε στυλ Terrence Malick, γυρίζεις και τσεκάρεις κρυφά στο κινητό αν ήρθες στο σωστό σινεμά ή έστω στην σωστή αίθουσα.

Αυτός ο ψίθυρος της άρθρωσης, αυτή η φωνή, αυτά τα μάτια που θα σε στοιχειώνουν για μέρες. Και για βδομάδες.  Μπορεί και περισσότερο!

Η ιστορία εξελίσσεται όπως θα περίμενες αλλά κυρίως όπως δεν θα περίμενες. Τοπ γλωσσολόγος σχεδόν «απαγάγεται» από τοπ στρατιωτικούς για να εξηγήσει  το φαινόμενο της έλευσης εξωγήινων στον πλανήτη μας και να μάθει πως να επικοινωνούμε μαζί τους. Μπας και τη γλιτώσουμε. Το’ χουμε δει; Και μια και δυό και δεκατρείς στο παρελθόν. Έτσι, κάπως έτσι ή ακριβώς έτσι.

Αυτός ο ψίθυρος της άρθρωσης, αυτή η φωνή, αυτά τα μάτια που θα σε στοιχειώνουν για μέρες. Και για βδομάδες.  Μπορεί και περισσότερο!

Ο ευφυής Καναδός παίρνει τη δομή μιας τυπικής ταινίας με εξωγήινους, την «ανοίγει» και της γυρίζει τα μέσα έξω. Ναι, υπάρχει πάντα η σχετική αγωνία, αν αυτός ο πλανήτης θα τα καταφέρει τελικά να επικοινωνήσει και μετά να συνέλθει, να αναγνωρίσει τον εαυτό του, να προχωρήσει στο επόμενο level και έτσι να σωθεί.
Κυρίως όμως  μέσα στην τόσο πολύπλοκη αλλά και τόσο ευκρινής εικόνα της ταινίας, υπάρχει μια συγκεκριμένη ουμανιστική αίσθηση της κανονικότητας. Η αλλιώς η βεβαιότητα πως στο τέλος της ημέρας, η αποδοχή, η κατανόηση και πάνω από όλα η αγάπη είναι αυτή που θα νικήσει, γιατί στο τέλος μόνο αυτή υπάρχει.

Αυτός ο ψίθυρος της άρθρωσης, αυτή η φωνή, αυτά τα μάτια που θα σε στοιχειώνουν για μέρες. Και για βδομάδες.  Μπορεί και περισσότερο!

Ευγνωμοσύνη. Είναι αυτό που θα σκεφτείς για μια ταινία-κάθαρση που μιλά για την απώλεια, με τον πιο ξεκάθαρο και γενναιόδωρο τρόπο που είχες να νοιώσεις για πολύ καιρό! Και αν μετά, αφού βγεις από το σινεμά, θες να περπατήσεις χιλιόμετρα, κάν’το, μεταξύ μας είναι εντελώς φυσιολογικό. Και αναμενόμενο!

Και μια σκέψη τελευταία: Δεν ξέρω τι θα γίνει παρακάτω, αλλά αν αυτός ο ψίθυρος της άρθρωσης,  αυτή η φωνή, αυτά τα μάτια που θα σε στοιχειώνουν για μέρες και για βδομάδες και μπορεί και για περισσότερο, δεν πάρουν φέτος δέκα όσκαρ, δεν θα ξέρω πια τι συζητάμε εδώ μέσα αλλά ούτε κι εκεί έξω.

Οι συνένοχοι
-O Jeremy Renner, στο πλευρό της Amy Adams, ίσως χωρίς να το ξέρει, είναι στον πρώτο ρόλο της καριέρας του που τον δικαιώνει.!
Denis Villeneuve. Είναι και ο σκηνοθέτης που ανέλαβε να συνεχίσει την ιστορία του Blade Runner. Και τώρα ξέρουμε ότι είναι ο μόνος που θα μπορούσε να το κάνει !
-Η μουσική ανήκει στον Ισλανδό- είμαι Παρθένος του 1969- Johann Johannsson που πρέπει να τον θυμάσαι από το «The Theory of Everything», «Prisoners» και «Sicario».
-Δικαίως σφαίρα πάει για βραβεία και η διασκευή του Eric Heisserer στο short story του Ted Chiang. Δικαίως σου λέω πολύ!
-Η φωτογραφία που πάει δικαίως δαγκωτή για όσκαρ, ανήκει στον Bradford Young. Παραδόξως δεν ανήκει στον Roger Deakins, μόνιμο συνεργάτη του σκηνοθέτη, που έκανε το «Prisoners» αυτό που ήταν και συνέβαλε τόσο ώστε το «Sicario» να αποκτήσει τον εικαστικό χαρακτήρα που του έπρεπε.
-Το μοντάζ ανήκει στον Joe Walker. Αν φεύγοντας έχεις μια αίσθηση πληρότητας στο ρυθμό, το χρωστάς σε αυτόν.

Έξτρα tips

-Αν ψάχνεις ποιο είναι αυτό το κομμάτι στην αρχή και στο τέλος της ταινίας που /στοιχειώνει κάθε ίντσα της οθόνης, σημείωνε:  Max Richter  «On the nature of daylight».
-Αν ψάχνεις την πρωτότυπη ιστορία, ονομάζεται « Story of your life». Και ανήκει στον Ted Chiang.
-Η «γλώσσα» των εξωγήινων είναι εμπνευσμένη από την enso, μια γραφιστική γλώσσα που χρησιμοποιείται στην Zen Buddhism.
-Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής γράφτηκε πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα καθώς ο Καναδός σκηνοθέτης προτιμούσε να δουλεύει πάνω σε έτοιμο υλικό.
-Έμπνευση για το φωτογραφικό «στυλ» της ταινίας στάθηκε το βιβλίο «Speedway» της Σκανδιναβής φωτογράφου Martina Hoogland Ivanow.
-Το πουλί στο κλουβί: αν αναρωτιέσαι ακόμη σταμάτα, είναι πολύ απλό, είναι κι αυτό ένας τρόπος για να τσεκάρουν αν η ατμόσφαιρα στο εσωτερικό του διαστημόπλοιου είναι ασφαλής.

Discussion

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *